Monday, July 18, 2011

ഗോശു


സുബോധത്തിനും ഭ്രാന്തിനും ഇടയ്ക്കുള്ള നൂല്‍പ്പാലത്തില്‍ വെച്ചാണ്‌ ഞാന്‍ ഗോശുവിനെ പരിചയപ്പെടുന്നത്. അതിസുന്ദരിയായൊരു പെണ്‍കുട്ടിയെ മനസ്സില്‍ ആരാധിച്ചു നടന്നൊരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. സൌന്ദര്യത്തേക്കാള്‍ അവളുടെ സ്വഭാവത്തിലെ വശ്യതയിലാണ് ഞാന്‍ മയങ്ങിപ്പോയത്. ഇവള്‍ തന്നെ എന്‍റെ വാരിയെല്ല്....അവള്‍ ഒരു നസ്രാണി പെങ്കൊച്ച് ആയിരുന്നു. എന്നേക്കാള്‍ പത്ത് വയസ്സ് ഇളപ്പം. അവളുടെ ശബ്ദം അവളറിയാതെ ഞാന്‍ എന്‍റെ മൊബൈല്‍ ഫോണില്‍ റെക്കോര്‍ഡ്‌ ചെയ്തു. ഞാന്‍ ആദ്യമായി അധ്വാനിച്ചു മേടിച്ച ഒരു വസ്തു. മൊബൈലിന്റെ പുതുമയും അവളുടെ സ്വരത്തിന്റെ കുളിരും എന്‍റെ രാവുകളില്‍ നേര്‍ത്ത ചാറ്റല്‍ മഴപോലെ പെയ്തു. ചാറ്റല്‍ മഴയത്ത് എല്ലാം മറന്നു പതിയെ നടന്നവര്‍ക്ക് അതിന്റെ സുഖം അറിയാമല്ലോ.
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു നാള്‍, കാര്യവട്ടത്ത് ഞാന്‍ താമസിച്ച ഒരു മെയ്‌ മാസ രാത്രിയില്‍ അവളുടെ ഒരു മിസ്സ്ഡ് കാള്‍. ഹൃദയം പഠ പെടാ മിടിച്ചു. ഞാന്‍ തിരിച്ചു വിളിച്ചു. അന്ന് രാത്രി ഞങ്ങള്‍ പുലര്‍ച്ചെ മൂന്ന് മണിക്കാണ് സംസാരം അവസാനിപ്പിച്ചത്. രാത്രി എട്ടു മണിക്ക് തുടങ്ങിയതാണ്. താങ്ക്സ് ടു ഐഡിയ മൊബൈല്‍. രാത്രി ഫ്രീ ആണ്. സംസാര മദ്ധ്യേ ഒരു പന്ത്രണ്ടര മണിക്ക് ഞാന്‍ എന്‍റെ പ്രണയത്തിന്റെ കൊട്ടാരത്തിന്റെ അടിത്തറ ഇട്ടു. ശിലാഫലകം നാട്ടിയ ഉടന്‍ തന്നെ അവള്‍ പറഞ്ഞു: "ഈ പ്രൊജെക്ടിനു സാന്ക്ഷന്‍ കിട്ടാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാ". ഇത്രയും പ്രായമുള്ള ആളെ എനിക്ക് വേണ്ട. ഒന്നോ രണ്ടോ വയസ്സിന്റെ വ്യത്യാസമേ എനിക്ക് താല്‍പ്പര്യമുള്ളൂ. ജീവിതത്തില്‍ ഇനിയൊരിക്കലും സംസാരിക്കാനിടയില്ലാത്തതുകൊണ്ടാവും അന്ന് ഞങ്ങള്‍ നേരം പുലരും വരെ സംസാരിച്ചു.
പിറ്റേന്ന് പുലരുമ്പോഴാണ് ഞാന്‍ വീണിരിക്കുന്ന പടുകുഴിയുടെ ആഴം മനസ്സിലായത്. 
ഒരിക്കല്‍ പോലും തുറന്നു പറയാതെ ഞാന്‍ ഞാന്‍ എന്‍റെ മനസ്സ് കയ്യേറി ഉണ്ടാക്കിയ വന്‍ സൌധങ്ങള്‍ പൊടിപോലും അവശേഷിക്കാതെ തകര്‍ത്തിരിക്കുന്നു. ഇന്നലെ വരെ പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ന് ഇല്ല. അവള്‍ ഇനിയൊരിക്കലും വരില്ല.
കണ്ണാടി എടുത്തു നോക്കി. കൂര്‍ത്ത മൂക്ക് കാരണമാണോ?? അതോ ഉന്തിയ പല്ലാണോ? ഹിന്ദു ആയതാണോ? എന്തായാലും സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴവും പരപ്പും അവള്‍ക്കു വല്യ വിഷയമല്ലെന്നു മാത്രം മനസ്സിലായി.
പിന്നീടു മൂന്നു ദിവസം ഭക്ഷണം കഴിക്കാനായില്ല. അവള്‍ നന്നായി ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നുണ്ടാവുമോ?
ഉറങ്ങാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. അവള്‍ ഉറങ്ങുകയായിരിക്കുമോ? കണ്ണുനീര്‍ നിശബ്ദമായി ഒഴുകി.
ദിവസങ്ങള്‍..മാസങ്ങള്‍...സുബോധത്തിനും ഭ്രാന്തിനും ഇടയില്‍...
ഈ നാളുകളിലാണ്‌ ഗോശു കടന്നു വരുന്നത്.
പ്രസവിച്ച അമ്മ ഉപേക്ഷിച്ച ഒരു പൂച്ചക്കുഞ്ഞ്. അമ്മയെ പട്ടികള്‍ പിടിച്ചതാണെന്ന് തോന്നുന്നു. രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം പോലും പ്രായമില്ലാത്ത അതിനെ ആരോ എന്‍റെ മുറിയുടെ മുന്നില്‍ കൊണ്ടിട്ടതാണ്. ജീവിതത്തില്‍ എന്നെ ഇത്രയേറെ സ്നേഹിച്ച ഏക വ്യക്തി ഗോശു എന്ന ഈ അനാഥ പൂച്ചക്കുട്ടി ആണ്. അതെപ്പോഴും എന്റെയരികില്‍ കാണും. ഞാനുറങ്ങുമ്പോള്‍ എന്‍റെ കട്ടിലിനടിയില്‍ ഉറങ്ങും.
പുറമ്പോക്ക് ജന്മം ആയതിനാല്‍ അതിന്റെ അവസ്ഥ എനിക്കും, എന്‍റെ അവസ്ഥ അതിനും തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ചെറുപ്പത്തില്‍ ഒരുപാട് പൂച്ചകളെ ഞാന്‍ കല്ലെറിഞ്ഞു വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ കല്ലുകള്‍ തറച്ചു കയറുന്നത് എന്‍റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് തന്നെയെന്നു ഞാന്‍ അറിയുന്നു.
രണ്ട് അനാഥര്‍ ഒരുമിച്ചു ജീവിച്ചത് രണ്ടാഴ്ച മാത്രമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ വികൃതികള്‍. ഒരത്യാവിശ്യത്തിനു എനിക്ക് കണ്ണൂര്‍ക്ക്‌ വരേണ്ടി വന്നു. തലശ്ശേരി ആണല്ലോ വീട്. മനസ്സില്‍ ഗോശു അനുഭവിക്കുന്ന ഏകാന്തത മാത്രമായിരുന്നു. എത്രയും വേഗം മടങ്ങണം.
ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ തിരിച്ചു വന്നപ്പോള്‍ ഗോശു ഇല്ല. പട്ടികള്‍ അതിനെ കൊന്നു തിന്നു. കഴുത്തില്‍ കൂര്‍ത്ത പല്ലുകള്‍ അമരുമ്പോള്‍ എന്‍റെ ഗോശു എന്നെ ഓര്‍ത്തു കാണും. എന്‍റെ ഏകാന്തതയുടെ ആഴം അറിയാമായിരുന്ന ഒരേ ഒരാള്‍ ഗോശു മാത്രമായിരുന്നല്ലോ.
ഇന്ന് ഈ രാത്രിയില്‍ എന്‍റെ അരികില്‍ മറ്റൊരു അഭയാര്‍ഥി പൂച്ച കിടന്നുറങ്ങുന്നുണ്ട്‌. വിശറി എന്ന് ഞാന്‍ വിളിക്കുന്ന മറ്റൊരു അനാഥന്‍.പുറമ്പോക്ക്. അവന്‍ സ്വപ്നം കാണുകയാവും. അവന്റെ അമ്മ തിരിച്ചു വരുന്ന നാളുകളെ പറ്റി.

Sunday, July 3, 2011

ഇളം കാഴ്ച

രാവിലെ ഉണര്‍ന്നു. കുളിക്കാന്‍ നേരത്താണ് കണ്ടത് . സോപ്പ് തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. "ഛെ.. സോപ്പ് ഇല്ലാതെ എങ്ങനെയാ കുളിക്കുക? എന്താ അമ്മെ ....ഇതൊക്കെ നേരത്തെ പറയണ്ടേ... ഞാന്‍ പോയി വാങ്ങി വരില്ലേ... ഇനിയിപ്പോ ഓഫീസില്‍ പോകാനും സമയമായല്ലോ... "
വെറും വെള്ളത്തില്‍ ഒരു ചകിരി സ്നാനം പാസ്സാക്കി നേരെ ഓഫീസിലേക്ക്...
ബസില്‍ ഇരിക്കുംപോഴേ ഒരു കൊണ്ഫിടെന്‍സ് കുറവ്..
നല്ല ഫസ്റ്റ് ക്ലാസ്സ്‌ സ്പ്രേ പൂശിയിട്ടുണ്ട്... മറ്റുള്ളവരെ പറ്റിക്കാം....അവനവന്റെ മനസ്സാക്ഷിയെ പറ്റിക്കാനാണ് വിഷമം. 
ഓഫീസില്‍ മറ്റുള്ളവരോട് സംസാരിക്കാനും ഭയങ്കര മടി.. സുഷമയുടെ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കിയത് പോലുമില്ല. ഇതുവരെ ഉണ്ടാക്കിയ ഇമ്പ്രെഷന്‍ കളയണ്ട.
ഹോ... അഞ്ചു മണിയായിക്കിട്ടി... രക്ഷപ്പെടട്ടെ...
ഒരു കുറ്റവാളിയെ പോലെ തലകുനിച്ചു ബസ്സില്‍ കയറിയിരുന്നു.
ജാലകത്തിലൂടെ ഞാനൊരു പെണ്‍കുട്ടിയെ കണ്ടു. ആറോ ഏഴോ വയസ്സ് കാണും. ഗുജറാത്തിയോ രാജസ്ഥാനിയോ ആണ്. തലശ്ശേരി ബസ്‌ സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ അവളെ സ്ഥിരം കാണാറുണ്ട്. മൂക്കില്‍ മൂന്ന് മറുകുകള്‍ .. പച്ച കുത്തിയതാണോ? പലപ്പോഴും ചില്ലറകള്‍ കൊടുത്തിട്ടുമുണ്ട്...
ഇന്ന് പക്ഷെ അവള്‍ സ്ടാന്ടിന്റെ ഓരത്താണ്... അവിടെ ഇരിക്കുകയാണ്.. കുറച്ചു ചെളിവെള്ളം കെട്ടിക്കിടപ്പുണ്ട്... തുപ്പലും മൂത്രവും നിറയുന്ന സ്ഥലം. ആ വെള്ളത്തില്‍ അവളുടെ പ്രതിബിംബം നോക്കുകയാണ്. അയ്യോ...അവള്‍ ആ ചെളിവെള്ളത്തില്‍ കൈ കഴുകുകയാണ്.. ഛെ... 
ഇടയ്ക്ക് എന്തോ കുറവ് തോന്നിയിട്ടെന്ന പോലെ അവള്‍ അവിടത്തെ ചെളി കൈയില്‍ വാരിയെടുത്തു...
രണ്ടു കൈകള്‍ തമ്മില്‍ ഉരച്ചു കഴുകാന്‍ തുടങ്ങി... ഈശ്വര.. അതാണോ അവളുടെ സോപ്പ്??
ഒടുവില്‍ അവള്‍ ചെളിയെല്ലാം ആ വൃത്തികെട്ട വെള്ളത്തില്‍ കഴുകി സ്വന്തം കൈകളില്‍ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. 
ഇക്കാലമത്രയും സോപ്പിട്ട്   കുളിച്ചിട്ടും അങ്ങനെയൊരു ചിരി ചിരിക്കാന്‍ ഇതേവരെ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.